E 21º56'39.48"
N 49º58'58.22"
Zespół pałacowy w Boguchwale jest położony na stromo opadającej skarpie w kierunku południowo - wschodnim. Otacza go park od południa i od wschodu, kościół od północy, a zabudowania gospodarcze od zachodu. Sam pałac został wybudowany przez potężnego magnata – księcia Teodora Konstantego Lubomirskiego w 1728 roku, z wykorzystaniem murów wcześniejszego dworu obronnego. Powstała wspaniała rezydencja barokowa, jedyna w swoim rodzaju, porównywalna często z założeniami wilanowskimi.
Pałac stanowi dzisiaj fragment większej, symetrycznej całości i składa się z pawilonu piętrowego i parterowego łącznika. Całość ma formę wydłużonego prostokąta, na który składają się rzuty prostokątne pawilonu mieszkalnego i łącznika. Piętrowy pawilon (mieszkalny) nakryty jest dachem mansardowym. Kondygnacje zaznaczone są gzymsem kordonowym. Parterowy łącznik od zachodu zlicowany z pawilonem północnym – nakryty jest dachem dwuspadowym.
Od wschodu od strony ogrodowej pałac posiada galerię filarowo - arkadową z podcieniem, stanowiącą najistotniejszy element plastyczny zachowanej części pałacu.
Część środkowa i wschodnia głównego korpusu pałacowego została spalona ok. 1751 roku. W latach 1901 – 1912 odbudowany został portyk i część łącznika parterowego od strony południowej. Istotnym komponentem założenia pałacowego był park i jego część ogrodowa od strony wschodniej. Główne elementy tej części zespołu pałacowego widoczne do dzisiaj to:
-dwa murowane z głazów ciosanego kamienia tarasy, padające w stronę byłego stawu
-schody z kamiennymi wazonami na kwadratowych cokołach
-mur oporowy przy kościele
-teren dawnego stawu z wyspą
-grobla i punkt widokowy (kopczyk) murowano – ziemny w formie spirali
Inne zabytkowe obiekty związane z otoczeniem pałacu, a zachowane do dzisiaj to: spichlerz murowany z ok. 1850 roku obecnie mieści się w nim Gminna Biblioteka Publiczna, ogrodzenie z bramą wjazdową murowano – żeliwną z poł. XIX wieku zrekonstruowane w 1912 roku, oraz kamienna figura św. Jana Nepomucena w bezpośrednim sąsiedztwie bramy wjazdowej, pochodząca z końca XVIIIwieku.